మగతనానికే మూలవిరాట్టు

ప్రొద్దున్నే పెద్ద పని ఉన్నట్టు లేస్తారు 
అద్దం ముందు నిలబడి ఆవలిస్తారు
ఒక సారి మనస్పూర్తిగా అభినందించుకోవచ్చుగా 
ఆత్మీయంగా ఆ ప్రతిబింబాన్ని పలకరించుకోవచ్చుగా 
మనల్ని మనమే ప్రేమించుకోక పొతే 
మన జీవితం మనకే నచ్చక పొతే
వీడి తోనో వాడి తోనో పోల్చుకుంటూ
అయితే నెత్తిన రెండు కొమ్ములు తగిలించుకొనో
ఆత్మ న్యూన్యత పెంచుకొని నలిగిపోతో
ఎందుకొచ్చిన బ్రతుకు చెప్పు
కట్టుకున్న ఇల్లాలు నచ్చదు
కడుపున పుట్టిన సంతానం నచ్చదు
ఇరుగు వారు నచ్చరు పొరుగు వారు నచ్చరు
పని చేసే యజమాని మీదే చేతకాని సెటైర్లు
తోటి వారి లోపాలపై విమర్శల విసుర్లు
అనుక్షణం అసహనం తో రగిలిపోతూ
అనుదినం అనుమానాలతో క్రుంగిపోతూ
నీ ఆయుష్షు కి నీవే మంగళం పాడుతూ
నీ అనారోగ్యానికి నీవే స్వాగతం పలుకుతూ
కుదురుగా కూర్చొని ఒక్కసారి ఆలోచించు
లోపం ఎక్కడ తగలు పడిందో మనసారా పరికించు
నీకు నువ్వు నచ్చకపోవడమే
సకల దరిద్రాలకి మూలం
నీ బలాల మూలాలు శోదించక పోవడమే
అన్ని అనర్థాలకి అసలు కారణం
ఆత్మ ఔన్నత్వమే ఆత్మ విశ్వాసానికి నాంది
ఆత్మాభిమానమే ఆనందాలకు అసలు పునాది
నిన్ను నీవు ప్రేమించుకుంటున్నావా
సహధర్మచారిణే సద్గుణాల సమాహారంగా కనుబడుతుంది
సంతానమే ప్రేమానందాలకు ఆలంబమై నిలుస్తుంది
నిన్ను నీవు మార్చుకొని చూడు
నీవు ఆశించే మార్పు
అణువణువునా అన్ని చోట్లా కనబడుతుంది
మానవత్వం నిలువెల్లా పరిమళించి
మగతనానికే మూలవిరాట్టు గా నిలుపుతుంది

ఆశ శ్వాసగా

నిశెరాత్రి శశి బింబాన్ని ఎవరైనా చూడొచ్చు 

అర్థరాత్రి అరుణోదయాన్ని తిలకించారా

వసంతకాలాగమనం తో వికసించిన కుసుమాలని 

తనువు పులకించేలా విరిసిన పారిజాతాల్ని పరికించి ఉంటారు 

శిశిరంలో విరబూసిన విరుల సమాహారాలని సృజించారా 

జన సమూహంలో పలకరింపుల ప్రతిధ్వనులలో

పెల్లుబుకుతున్న ఆత్మీయతా రాగాల్ని విని ఉండొచ్చు

ఏకాంత జీవనంలో నిశ్శబ్దం నిండిన స్తబ్ధత లొ 

అనురాగాల నిస్వన యుగళ గీతికల్ని విన్నారా 

ఆరిన చితి బూదిలోంచి ఓ నూతన సృష్టి 

మంగళవాక్యం పలికిన కథలకు మరో మలుపు 

చిరిగిన చరిత్ర పుటల్లోంచి మరో భవితకు నాంది

ఆశ శ్వాసగా బ్రతికేవారికి ముగింపులుండవు

ప్రతీ అడుగు పురుడు పోసుకునే మరో నూతన జీవనమే.

TRUE LOVE Lasts forever...

ఇదిగో

ఇప్పుడే వస్తా 

ఇక్కడే ఉండండి అన్నావు.

ఎదురుచూడమన్నావు 

నిలుచునే ఉన్నా 

ఘడియలు గంటలయ్యాయి 

గంటలు రోజులయ్యాయి

రోజూలు  వారాలు కాదు నెలలయ్యాయి 

నెలలు కాస్తా సంవత్సరాలు 

సంవత్సరాలు కాస్తా  దశాబ్దాలు 

ఎలా గడిచాయంటే ఎలా చెప్పను..

ఇక నీవు రావని 

రాలేనని చెప్పలేక 

మొహం నాకు చూపలేక 

మోహం చంపుకోలేక 

నీ దారి నీవు చూసుకున్నావని 

నన్ను అలా  వదిలి పోయావని

తెలుసుకోడానికి 

తేరుకోడానికి 

చాలా సమయమే పట్టింది 

నిన్ను ద్వేషించే శక్తి లేక 

దూషించే  ఆసక్తి  లేక 

మరచిపోవడం తప్పదని  

కాలం ఒక్కటే దానికి మందు అని 

మౌనాన్ని ఆశ్రయించాను 

అంత తేలికా చెలి నిన్ను మరచిపోవడం 

నీవు నాకు ఆశవు కాదు 

నా జీవన శ్వాసవు 

రెండు సంవత్సరాలు పరిచయం కాదు నీవు 

రెండు మనస్సుల ప్రణయం 

జీవితాంతం నడవాల్సిన ప్రయాణం నీవు 

నన్ను కాదని వెళ్ళాక 

నా దారి నేను చూసుకోడానికి 

జీవన సమరంలో నిమగ్నమవడానికి 

ఎన్ని నిశ్శబ్ద యుద్ధాలు చేసానో 

పరిణయం ప్రణయానికి ప్రమాణం కాదని 

ఈ జీవన మజిలి లొ 

ఎక్కడో    ఎప్పుడో కలుస్తావని.......... 

ఓ బాధ నిన్ను ఉక్కిరిబిక్కిరి చేసినప్పుడు 

ఒక నిరాశ నిన్ను ఒంటరిదాన్ని చేసినప్పుడు 

నీ మనసు ఏకాకి లా కకావికలమైనప్పుడు 

నా జ్ఞాపకం నీకు ఓదార్పు  నిస్తుందని 

నా మాటలు నీకు తోడై నిడై  ఉంటాయని 

ఏ నిశిరాత్రి  కలత నిదురలో 

ఉలిక్కిపడి లేచినప్పుడు 

నా తలపులు నీకు నిర్భీతిని కలిగిస్తాయని 

ఎన్ని సార్లు తలచానో 

ఎక్కడ నీవున్నావో 

ఏం  చేస్తున్నావని 

ఎక్కడెక్కడని వెతికానో 

ఫలితమివ్వని ప్రయాసలెన్ని పడ్డానో 

దుర్భిణి పెట్టి వెతికినా 

గూగుల్ లొ శోధించినా 

నీ పేరున్న వారెందరు దొరికారో  నీవు తప్ప 

నిరాశకు చోటివ్వక 

నిత్యం ఏదో ఒక క్షణమ్ నిన్ను మననం చేస్తూ 

ఏదో ఒక  రోజున  నా ముందుర నిలుస్తావని 

నిండైన,నిఖార్సైన, సత్యమైన ప్రేమకు 

మరణం అనేది  ఉండదని 

కాలం మన మనసుల్ని విడదీయలేదని

ఇరిగిపోని గంధంలాంటి మన బంధం  

నిత్య వసంత గీతం లా పచ్చగా ఉంటుందని 

విశ్వాసం తోనే ఉన్నా 

ఊపిరిలో నూతన ఉత్తేజాన్ని నింపుకుంటూనే  ఉన్నా .......... 

ప్రతీ దివ్వే ఓ ఉపాధ్యాయుడే....

చిమ్మ చీకటిని చెల్లా చెదురు చేస్తూ

వెలుగు రేఖలను, కాంతి పుంజాలను 

నలుదిక్కులా వెదజల్లుతూ

అతిశయించిన ఆనందాలకు ఆనవాలుగా

ఒక్కో తారాజువ్వ ఆకాశంలోకి దూసుకుపోతుంటే

వెలుగుపుష్పాలు పూయిస్తూ చిచ్చుబుడ్డీలు కాలుతుంటే

ప్రతి వ్యక్తి జీవించాల్సిన మార్గాన్ని

కారు చీకటి లాంటి కష్టాల్ని

ఎదుర్కోవలసిన వైన్యాన్ని
 
తన తోటివారికి మార్గడర్శకంగా 

నిలవాల్సిన తత్వాన్ని ప్రబోధిస్తున్నట్టు

జీవిత సత్యాల్ని తెలియచేస్తున్నట్టు అనిపిస్తుంది 

అమావాస్య రోజు వచ్చే దీపావళి 

ప్రతీ ఒక్కరికీ ఒక పాఠశాలే 

జీవిత గుణపాఠాలను ప్రబోధించే తత్వశాలే 

బ్రతికేది ఎన్నాళ్ళైనా 

బ్రతికి నలుగురికి ఏమి చేసామన్నది

తెలిపే ప్రతీ దివ్వే ఓ ఉపాధ్యాయుడే.... 

జీవన సమరం

సూర్యుని తొలికిరణం చురుక్కుమని తగలకముందే

ఆశల గమ్యం వైపు ఆశయాలదారులవెంట

ఆత్మ విశ్వాసం గుండెలనిండా నింపుకొని బయలుదేరుతానా..

అడుగడుగునా కనిపించే ప్రతి ఒక్కరూ

జీవన సమరం లో నిత్యం పోరాడుతూ 

క్షతగాత్రులైనా. క్షుద్బాధగ్రస్తులైనా 

ఓటమికి తలవంచకుండా .

ఎవరి సహయం కోసం ఎదురుచూడకుండా 

ఒరిగిపోతున్న ఊపిరిని ఎగదీసుకుంటూ 

నిరాశకు నిస్పృహలకు చోటివ్వకుండా 

శతసహస్ర జయకేతనాలు ఎగిరించిన యోధుల్లా 

ముందుకుదూసుకుపోతుంటే 

ఉత్తేజం నా నర నరానా జివ్వుమంటూ పాకుతుంది

సాటి యోధుల ప్రాభవాన్ని, సాహస వైభవాల్ని చూసి

గమ్యాన్ని చేరాలనే కాంక్ష సరికొత్త చిగురులు తొడుగుతుంది. 

పిరికితనానికి, పేడితనానికి శాశ్వతంగా సెలవు పలికి 

తొడకొట్టు కుంటూ, రొమ్ము విరుచుకుంటూ బరిలో ఉరకాలనిపిస్తుంది

ప్రతి రోజూ ఉగాదే

ఒక లక్ష్యం తో నడిచే వాడికి
అను క్షణం క్రమశిక్షణ తో బ్రతికే వాడికి
ఇతరుల విజయం లో తన విజయాన్ని చూసుకునేవాడికి
నలుగురినీ ఉపయోగించు కోవాలన్న దురాశ లేకుండా
నలుగురికి కొంతైనా ఉపయోగపడాలని తపించేవాడికి
ఎవడి మీద ఏ రకమైన ఏడుపు లేనివాడికి
మనసులో ఎటువంటి అశుద్ధమైన ఆలొచనలేకుండా
అమ్మ ప్రేమలాంటి స్వచ్చదనం కలిగిఉండేవాడికి
నలుగురినీ నడిపించేవాడికి
పద పద మంటూ భవితకై పరుగులెత్తించేవాడికి
ఎవడెక్కడ ఎదిగిపోతాడో అంటూ
ఎటువంటి కుతంత్రాలు, కుమంత్రాలకు ప్రయత్నించనివాడికి
తన తప్పుల్ని ఇతరులమీద రుద్దాలని తపించనివాడికి
తన కష్టంపై తాను జీవించాలని శ్రమించేవానికి
ఎవడి జేబుకి ఎలా కన్నం వేయాలో తలంచనివాడికి
మానవత్వ పరిమళాలు వెదజల్లేవాడికి
ప్రేమ సౌరభాలు పరిమళింపచేసేవాడికి
ఎందుకు జన్మించానో.. ఎందుకు జీవిస్తున్నానో
అనే పరమార్థం కోసం పరిశోధించేవానికి
ఈ రోజే కాదు.. ప్రతి రోజూ ఉగాదే
ప్రతి క్షణమూ ఉగాదే....

అభిసారిక

 

నా కోసం అభిసారికలా
ఒళ్ళంతా కళ్ళు చేసుకొని
ఎదురుచూపులు చూస్తూ
తెరిచిన తలుపుల వద్ద
నా తలపులతో నిన్ను నీవే
మరచిపోయి నిలుచున్నావు
ముక్కుసూటిగా ఏ గమ్యం వైపో
సాగిపోతున్న నన్ను
గుర్తించడం మరచావో
మొహమాటం పడ్డావో
ఏమరుపాటు పడ్డావో
ఏమైతేనేం....నీవున్నది
నాకోసమని తెలియక
నిర్లక్ష్యమని భావించానో
అహం దెబ్బతిందని
పౌరుషం పడ్డానో
నిజం తెలియక తొందరపడ్డానో
రెండు దారులు వేరయిన తర్వాత
ఎవరి బరువులు వారు
మోయడం మొదలపెట్టాక
ఆ రోజు ఎందుకిలా జరిగిందని
కలిసి సాగాల్సిన ప్రయాణం
ఎందుకిలా వేరయిందని
ఎవరిని నిందిస్తే ఏమి ప్రయోజనం
నిశిరాత్రి లో ఏకాంతం గా కూర్చొని
నీ గుండె చప్పుడు ఇంకా
నా కోసం ధ్వనిస్తుందని
తెలుసుకొని ఏమి ఫలితం
విషాధం తో అంతమయ్యే ప్రేమలే
పదికాలాలు నిలుస్తాయని
మరుగున పడిన జ్ఝాపకాల పుట్టను
మరలా మరలా తవ్వుకొని
మౌనంగా రోధించడం తప్ప

కర్మయోగిలా

ఎందుకిలా జరిగిందని
ఎవరినీ ఎప్పుడూ ప్రశ్నించలేం
అసాంతం పరిశీలించి చేసిన
మన ఆలోచనలే
మహా తెలివితో తీసుకున్న
మన నిర్ణయాలే
కాలగమనం లో తప్పని తెలిస్తే
ఎవరినీ నిందించలేని
ఇబ్బందికర పరిస్థితిని
పూడ్చలేని నష్టాన్ని కలిగిస్తే
సరిదిద్దుకోలేని
పొరబాటు జరిగితే
ఒంటరిగా గుండెలవిసేలా
దుఃఖం తీరినంత వరకు
మౌనంగా రోధించడమే
ఎవరిపైనో నెపం వేయాలనో
ఇంకెవరినో దుర్భాషలాడాలనో
ప్రయత్నాలు పక్కన పెట్టి
దైవ నిర్ణయమని సరిపెట్టుకోవడమో
ప్రత్నమ్నాయ పరిస్థితికి
సిద్ధం కావడమో ?
కర్మయోగిలా కాలాన్ని
నమ్ముకొని ముందుకుపోవడమో..........

తొలి సంతకం నీవు

ఎలా  చెప్పను  చెలి
హృదయపు తెల్ల కాగితం మీద
తొలి సంతకం నీవు

కాలం విడిచిన
అనుభవాల పొరల్లో
చెదరని జ్ఝాపకం నీవు

సర్దుబాటుతో
గడిపే సంఘటనలెన్నున్నా
గుండెను కుదిపె స్పందన నీవు

ఎన్నాళ్ళకు ఎన్నేళ్ళకు
కలిసినా తడి ఆరని
వెచ్చని తొలిముద్దువు నీవు

వేదనలాంటి వేసవిలో
నిరాశా నిస్పృహలతో ఉంటే
చల్లగా సేద తీర్చే చిరుజల్లువు నీవు

మోడుబారినా, మసకబారినా
నిత్యం కొత్త వెలుగు ప్రసరించే
నిత్య ఉగాదివి నీవు

కంటికి నీవు దూరమైనా
చిరునామా ఏదో చెదిరిపోయినా
తెలియని ఆశతో నడిపించే ఇంధనం నీవు

మగతనమంటే

ఆడవారిని అర్థం చేసుకోలేనివాడు
అమ్మతనం చవి చూడనివాడే
అమ్మ లాలింపు పొందని వాడు
అతివల ఔదార్యాన్ని, ఔన్నత్వాన్ని
అర్థం చేసుకోలేడు అవగాహన పొందలేడు
మగతనం అంటే కర్కశంగా కాఠిన్యంగా
కరుణలేకుండా బండలాగ బ్రతకడం కాదు
బయట పరిస్థితులబట్టి ఎలా వ్యవహరించాల్సి వచ్చినా
లోన లోలోన అమ్మతత్వం అపురూపంగా దాచుకోవడమే
పూలని నలిపినట్టు, వాసన చూసి వెదజల్లినట్టు
వ్యవహరించడం మూర్ఖత్వం అమానుషత్వం
శతశాతం శౌర్యం నీలో ఉందంటే సుమబాలల సున్నితత్వం
ఆడవారి ఆత్మగౌరవం నిలపడం నీకు తెలుసన్నమాట
తండ్రితో ఉన్నప్పుడెంత గోముగా, ధైర్యంగా మరికొంచెం పెంకిగా
తల్లితో ఉన్నప్పుడు ఎంత విశ్వాసంగా, లాలనగా మరికొంచెం అతిచనువుగా
ప్రతి స్త్రీ ఉంటుందో ఆ భావనలన్నీ నీవు కల్పించగలిగావంటే
నీ ఆదరణలో , నీ ఆప్యాయతలో వాటిని మరువగలుగుతుందో
నూటికి నూరుపాళ్ళు నీవు మగవానిగా విజయం సాధించినట్టే
చెంతన నీవున్నావంటే గజ గజా వణకడం కాదు
ఎక్కడో పారవేసుకున్న పసితనం మరలా ఆమెలో ప్రవేశించాలి
ఆనందం చిందులు వేస్తూ, కబుర్లతో కాలహరణం కావించాలి
ప్రక్కన నీవున్నావంటే ప్రపంచాన్ని జయించినంత
పులకరింత నరనరానా నిండాలి నూతనోత్సాహం కలగాలి
కొత్త బంగారు లోకం కనులముందు నిలవాలి
కలకాలం సాగాలనే కోరికలతో నడవాలి

koodali, haaram, telugu poems. 

self responsibility-social responsibility

తనకు తాను ఉపయోగపడని వ్యక్తి
ఏ సంస్థకి ఏ వ్యవస్థకి ఉపయోగపడలేడు
స్వీయ భాధ్యత స్వీకరించలేనివాడికి
సామాజిక భాధ్యతలెందుకు ?
ఎప్పుడు ఎవడు వస్తాడో

ఏం పట్టుకు వస్తాడో
ఎవడి దగ్గర ఏం కొట్టెయొచ్చో
ఎవడి మీద ఏ అవసరానికి ఎలా వాలి పోవచ్చో
తాను చేయవలసిన విధులు
ఎవడి మీద ఎలా తోసేయవచ్చో
నిత్యం వినూత్న పథకాలు రాసేవానికి
ఈ పూటో ఈ రోజో గడిచిపోవచ్చు
రేపు ఏదో ఒకరోజున ఈ నటన సాగనప్పుడు
ఈ నాటకం తెరపడినప్పుడు
లబో దిబో మన్నా ఎవడు సానుభూతి చూపుతాడు
నిండైన వ్యక్తిత్వం అంటే నీ జీవితాన్ని నీవే నడుపుకోవడం
ఎవరి దయా దాక్షిణ్యాలకో ప్రాధేయపడకుందా
నిరంతర శ్రమైక జీవనాన్ని ఆసరాగా చేసుకోవడం
ఆత్మ వంచనకి తావివ్వకుండా
అత్మాభిమానాన్ని అమ్ముకోకుండా
జీవన గమనాన్ని గమ్యం వైపు నడిపించుకోవడం
తనకు తాను సహాయపడేవానికి దైవం సహాయపడతాడని
గీతాకారుడు చెప్పినట్టు చేస్తున్న కర్మను
నూటికి నూరుపాళ్ళు నమ్ముకోవడం
నీ భాధ్యత నీవు తీసుకున్నావా నిన్ను మించిన స్నేహితుడు లేడు
నీ భాధ్యత నీవే విస్మరించావా నిన్ను ముంచే శతృవు నీవే

అర్డినరీ............ ఎక్సట్రార్డినరీ...

ఆడవాళ్ళని ఇంతవరకు ఏ మగవాడు
సరిగా అర్థం చేసుకోలేదు.
పాపం ప్రతీ స్త్రీ ఎంతో బాధతో ,
ఆవేదనతో , ఆర్ద్రతతో , కొంచెం కసి తో

మరికాస్త అక్కసుతో స్వాంతనకోసం పలికే మాటలు.
ఒక్కో అక్షరం ఒక్కో బాషలో ఉన్న వాక్యాల్ని
ఎన్ని బాషలు తెలిసినా ఎవడు అర్థం చేసుకోగలడు
ఒక అడుగు ఉత్తరం వైపు మరో అడుగు దక్షిణం వైపు
వేస్తూ సాగే గమనం ఎటువైపంటే
ఎవడి బుర్రకి ఎక్కుతుంది
రెండు అడుగులు ముందుకి
నాలుగు అడుగులు వెనక్కి వెళ్ళే
ప్రయాణ వేగాన్ని ఎవడు మాత్రం అందుకోగలడు
ముందు నీకు నీవు అర్థం అయ్యావా
ఇతరులు అర్థం చేసుకోడానికి అన్నామా
అపర కాళికల్లా విరుచుకు పడతారు
చందమామ తో పోల్చినా, సాగే గోదావరి తో పోల్చినా
కవిత్వపు పైత్యం కాదు నాయనా
అవి బూటకాలని ఏ బాటకో ఆ పయనాలని
వాళ్ళకు మాత్రమా తెలియదా
ఆర్డినరీ యో ఎక్సట్రార్డినరో ఏది నిజమో
వారికి మాత్రం తెలియదా
నిజంగా ఎక్సట్రార్డినరి అయితే
ఏ మగవాడి ప్రమాణ పత్రాల కోసం
గొప్పల మెప్పులకోసమో తిప్పలెందుకో ?
ఆర్డినరీ అన్న సంగతీ బాగా తెలుసు కాబట్టే
పై పై మేకప్పుల కోసం , జిగేళ్ మనిపించే
బిల్లు చూసి కళ్ళు బైర్లు కనిపించే దుస్తులకోసం
ఇంత హైరానాలన్నామా అంతే
పురుషాధిక్యత నశించాలంటూ తిట్ల దండకాలు
ఆర్డినరీ అని బాగా తెలుసు కాబట్టే
పొగడ్తలకోసం, ప్రశంసల కోసం
ఎక్కడ హచ్ డాగ్ వెంటపడదా అంటూ
ముసి ముసి నవ్వులు, ఓరకంటి చూపులు
అన్నన్నా పూరీ జగనన్నా ఎంత పని చేసావన్నా
అబద్దపు లోకాల్లో ఎక్సట్రార్డినరీలమంటూ
ఆశగా ఊరేగుతున్న అతివల టైర్ల గాలి
ఇలా తీసివేసావేమన్నా ??????
అమ్మతనం తనువంతా కప్పుకున్న ఆడదే ఎక్సట్రార్డినరీ
ఆత్మ విశ్వాసం అణువణువునా నింపుకున్న యువతే ఎక్సట్రార్డినరీ
లేనిపోని ఎక్సట్రాలు చేసేదంతా ఆర్డినరీ యే....

pawan kalyan, puri jagannath, cameraman ganga tho rambabu, 

దుఃఖమంటే....

 

అనుకున్నది కానప్పుడు
అనుకోలేనిది ఎదురయ్యేటప్పుడు
సాయం పొందినవాడు
హేయంగా ప్రవర్తించేటపుడు
తోడు గా ఉండాల్సిన వాళ్ళు

తోడేళ్ళగా మారినపుడు
నీడలా ఉండేవాళ్ళు
పీడకలలా వేధించేటపుడు
మనుషులల్లో మానవత్వం
మరీచకల్లో మంత్రజలంలా మారినపుడు
విలువల వలువలు ఊడి
నడిబజారులో దిగంబరంగా ఊరేగుతున్నపుడు
ఏం చెయ్యాలో
ఎటు అడుగెయ్యాలో
ఏ చేతిని పట్టుకోవాలో
ఏ చేతిని విదిలించుకోవాలో
తెలియక స్థబ్దుగామారి
కళ్ళలో ఉన్న నీళ్ళి ఇంకిపోయి
ఒక నిర్లిప్త భావన నిలువెల్లా విస్తరించి
అచేతనంగా మారడమే
దుఃఖమంటే
కనురెప్పలకున్న పొరలు కరిగి
జీవితం అసలు ముఖ చిత్రాన్ని
అవగాహన కల్పించి
మనుషుల్ని మనీషులుగా మార్చే
భావోద్వేగ స్థితియే దుఃఖమంటే..............
koodali.org, haaram, jalleda, telugu poetry. traiiner uday kumar 

జాలి పడాల? జోల పాడాలా?

• జీవితంలో పెద్ద పెద్ద అంచనాలుంటేనే
  ఎదురు దెబ్బలు, వెనక దెబ్బలు ఉంటాయి
  అన్నీంటికీ సిద్ధపడి ప్రయాణించేవాడికి
  ఏదీ అద్భుతంగా ఉండదు
  అసలు అసహ్యంగా ఉండదు
  కాకుల్లాంటి లోకుల అసలు నైజాన్ని
  కాచి వడబోసి త్రాగిన వాడికి
  ఎదుటివారి రెండు నాల్కుల ధోరణి
  ఏరుదాటాక తెప్ప తగలేసే తత్వాలు
  వీసమంతైనా బాధ కలిగించవు
  అసలేమాత్రం రోత పుట్టించవు
  మనుషుల లేకి తనం చూసి జాలి కలుగుతుంది
  వాపును చూసి బలుపనుకొని తెగ మురిసేవారి
  పిల్ల చేష్టలు చిరాకు పెట్టవు చిత్రంగా అనిపించవు
  మునగచెట్టు ఎక్కి కొండముచ్చులాట
  గొప్ప ఆనందాన్ని కలిగిస్తుంది కాని
  అంతా పట్టు ఉన్న వరకే మనకైనా, కొమ్మ కైనా
  తన నీడను తానే నమ్మనివారు ఎవరికి నీడను కల్పిస్తారు
  పడగనీడన చేరిన కప్పలకి తిప్పలు తప్పవు కదా
  పచ్చ కామర్లకి మందెయ్యడం మాని
  లోకం పచ్చగా ఉందని ఆడిపోసుకుంటే
  జాలి పడక జోల పాడగలమా
  జీవితం ఆగక సాగే రలు ప్రయాణమనుకుంటే
  దిగిపోయిన వారి గురించి ఎవరు విచారిస్తారు
  అనుభవాల మూటలు కట్టుకొని
  తమ మజిలీ వచ్చేవరకు మ్యూజింగ్ లతో
  ముందుకు సాగిపోవడం తప్ప...

నకిలీ సౌధాలు

చూడు నాన్నా ఇక్కడ ఎవరి లెక్కలు వాళ్ళవే
ఆప్యాయతలు, అభిమానాలు, అనురాగాలంటూ
లేనిపోని, పనికి రాని, సోది కబుర్లు వద్దు.
ఎవరిని ఎలా వాడుకోవాలో
ఎవరితో ఏ పని ఎలా చేయించుకోవాలి

నిచ్చెనలో మెట్లలా ఎలా తొక్కి వెళ్ళాలో
అందరికన్నా పైకి, అందనంత పైకి
వీలైనంతమందిని తొక్కి
పై పైకి మరింత పైకి ఎదగాలనో
ప్రణాళికలు వేసేవారే అంతా
ప్రసంగాలకేమి, పథకాలకేమి
అన్నీ డొల్ల కబుర్లే
ఇసుకలో నైనా నడిచిన అడుగులు
నాలుగు క్షణాలైనా ఉంటాయేమో కాని
వీరి మనసుల్లో సాయం పొందిన వారి ముద్ర
క్షణం కాదు కదా కనురెప్ప పాటైనా ఉండదు
అసలు సాయం పొందామనడం కాదు
నాకు సేవ చేయడం వలన నీకే లాభం
అనే వింత వితండ వాదం వీళ్ళది
ఇక్కడ మనుగడ కోసం పోరాటాలు కావు
ఆధిక్యం కోసం, అందలాల కోసం ఆరాటాలు
యోగ్యుడైన వాడే నిలుస్తాడని డార్విన్
బుద్ధిలేకో లేక వీరి బుద్ధి గుర్తించకో చెప్పాడు
నలుగురినీ వాడుకోవడం తెలిసినవాడే
నిలుస్తాడు గెలుస్తాడని వీరి కొత్త సిద్ధాంతం
ఆకాశాన్ని ఆబగా ఆక్రమించేదామని
సముద్రాన్ని సాధ్యమైనంతగా స్వంతం చేసుకుందామని
వెఱ్రి ప్రయత్నాలను చూసి
ఓ మౌనిలా . ఓ ధ్యానిలా నవ్వుకో
ఉఫ్ మంటూ ఊదితే నిలువునా కూలే
ఓ పేకమేడలా వీరి పతనాన్ని గుర్తించుకో
విలువల పునాధిలేని ఈ నకిలీ సౌధాలు
చరిత్ర పుటల్లో ఎలా సమాధౌతాయో హేతువుతో గమనించుకో

ఉదయించు-ఉద్యమించు... కవితా సంకలం పై వ్యాఖ్య

గమ్యమే గమనం వైపు

గమ్యం ఎదురుగా  నీకు కనబడుతుందంటే
చిన్నా  చితకా లక్ష్యంతోనే నీ జీవితాన్ని
సరిపుచ్చుకోడానికి నీవి సిద్ధపడుతున్నావన్నమాట
అలసి సొలసి పోతున్నా..
 విసుకొచ్చి జీవితం పై
 విరక్తి కలుగుతున్నా
వెనుతిరిగిపోదామనే
ఆలోచన వచ్చేలా
కళ్ళకు కాదు కదా
కనీసం కలలో కూడా
నీ గమ్యం నీకు అందనంతగా ఉండాలి
నీ ధ్యాసంతా నీ గమనం పైనే
వేయబోతున్న మలి అడుగు మీదనే
ఎదురుగా బయపెడుతూ
వెక్కిరింతలతో
స్వాగతమిస్తున్న
ఆటంకాల పైనే
అవరోధాల పైనే
వాటిని అధిరోహించేందుకు
అనుసరించాల్సిన నవీన వ్యూహాలపైనే
మన పరుగు ఎక్కడ మొదలైతేనేం
ఇప్పుడు అవసరమా?
గతాన్ని పదే పదే తలుచుకోవడం వలన
గొప్పగా అనిపించవచ్చునేమో గాని
పరుగు మందగించి
గమనం గతి తప్పవచ్చు
ఎంతదూరం వెళ్ళాలో
ఎప్పటి కల్లా చేరుకుంటావో
అంటూ  రేపటి రోజు గురించి
ఆలోచనల్లో పడినా అంతే
అంత దూరమా అంటూ డీలా పడొచ్చు
ఎందుకొచ్చిన వృథా ప్రయాసలంటూ
నీ పరుగును నీవే ఆపుకోవచ్చు
అందుకే ఇప్పటికి పుఅయోగపడని
పనికిరాని ఆలోచనలు మాని
నీ వర్తమానం పై గురి పెట్టు
గమనం సరియైనదైతే గమ్యం అదే
నీ ఒళ్ళోకొచ్చి వాలుతుంది
తనను వరించే వరుడివి నీవే నని
విజయ వరమాలతో నీ తోడుగా నిలుస్తుంది
koodali.org, haaram, jalleda, motivational poetry in telugu, trainerudaykumar 

విశ్వ ప్రేమ గానం

జడలు కట్టిన అహంకారం
నలుగురి మధ్య గోడలు కడుతుంటే

కుచించుకుపోతున్న నీ ప్రపంచం
నిన్ను ఒంటరిని చేస్తుంది

ఒక్కరొక్కరుగా నీ వాళ్ళనుకునేవాళ్ళు
మనసు చంపుకోలేక దూరమవుతుంటే

నీ గదిలో నీవు గొప్పగా భావించే హేతువందని
ఇనుపసంకెళ్ళు బందీను చేస్తాయి.

విను వీధిని చేధించిన నీ ధృష్టి
నీ గుమ్మాన్ని సైతం దాటలేక
సంకుచితమవుతుంది.

ఏకాంత జీవితం కాదది
బితుకు బితుకు మంటూ సాగే
ఓ ఒంటరి ప్రయాణం

ఆత్మ సంతృప్తి కాదది
నోరు మెదపలేక
నీ మూర్ఖత్వంతో వాదించలేక నీ మనసు చేసుకునే ఆత్మవంచన

విశ్వజనీనమైన సర్వంతర్యామిని
సర్వత్రా దర్శించగలిగితే
అహం కర్పూరం లా కరిగి
ప్రతి జీవి లో పరమాత్మ దర్శనంలో లీనమవుతావు

నిన్ను నీవు అర్పించుకునే ఆ క్షణంలో
నేను అనే భావన శాశ్వతంగా అంతమై
అద్వితీయ సచ్చిదానందంలో ఓ భాగమవుతావు
విశ్వప్రేమ గానం లో తీయని రాగమవుతావు

koodali.org, jalleda, haaram, trainerudaykumar, telugu poetry, universal love

సరస్వతీ మాత భక్తుడే

 

మనిషన్నాక ఆ మాత్రం కళాపోషణ ఉండాలి
లేకపోతే గొడ్డుకి మనిషికి తేడా ఏంటని నటవిరాట్టు
నిక్కచ్చిగా కాదు నిర్భీతి గానే చెప్పాడు
భూమికి జానెడుంటే నేం    బారెడుంటే నేం
అసలు బుర్ర ఉంటే నేం లేకపోతే నేం
ఎవడి కళాపోషణ వాడి తుత్తికోసమో
జానెడు పొట్ట కోసమో
ఎవడి బాధలు వాడు పడతాడు
రంగుల సినిమాలు, బుల్లి తెరలు, అంతర్జాల మాయాజాలాలు వచ్చాక
నాటకాలు మొదలుకొని అన్ని కళలు వెల వెల బోతున్నాయి కదా
ఇక రచయితలంటావా     కొనే పాఠకులు కాదు కదా
కనీసం చదివే పాఠకులు అంతర్ధానమై
రాయాలనే కుతూహలాన్ని చంపుకోలేక
సాధారణ పాఠకులు కాదు కదా
సాహీతీ స్రష్టలమని చెప్పుకు తిరిగే
కుహానా సాహీతీ వేత్తల నుండి కూడా
గోరంత ప్రోత్సాహం లేక
తమ సాహితీ అభిలాషను
సైకతతీరాల్లో ఇంకే సెలయేరుల్లా
ఉనికిని కోల్పోతున్నారు
యవ్వనంలోనే వైధవ్యం పొందిన విధవల్లా
తమ కాంక్షల ఉధృతిని బలవంతంగా నిలుపుకుంటున్నారు
ఎవడో తెగించో, బరి తెగించో
నాలుగు డబ్బులు గుల గుల లాడటం వలనో
తీరని దుగ్ధని తీర్చుకోవాలని పరితపించో
నాలుగు పుస్తకాలు రాసి, స్వీయార్జనతో ప్రచురిస్తే
పెద్దమనసు చేసుకొని ప్రోత్సహించడం మాని
పిచ్చి పిచ్చి కారు కూతలు కూస్తావా
అటకమీద పెట్టుకుంటారో అంగడిలో పెట్టుకుంటారో
లేదా నీ చెల్లని సరుకుని ఎక్కడ తోసుకున్నావో
అక్కడే తోసుకుంటారో నీకెందుకు
సాహితీ సేద్యం చేసే ప్రతీ రచయిత
సరస్వతీ మాత భక్తుడే
ఆమె కృపాకటాక్షాలకు పాత్రుడే.....

(రచయితలందరినీ కట్టకట్టి ఓ ఆసామీ విమర్శిస్తే ఒళ్ళు మండి)

koodali.org, haaram. jalleda. telugu poem 

నీక్కొంచెం తిక్కుందా? లేదా?

 

మనిషన్నాక ఆ మాత్రం తిక్క ఉండాలి
అది తిక్కో కాదో దానికేటి లెక్కో అని
ఏ దిక్కుమాలినోడో తేల్చాల్సిన పని లేదు
ప్రతి అడ్డమాలిన గాడిద ఆడమన్నట్టు ఆడితే
ఎదురు ప్రశ్నించకుండా
డూడూ  బసవన్నలా బుర్ర ఊపితే
నిన్ను మించిన బుద్ధిమంతుడు లేడని
రాముడు మంచి బాలుడని ప్రమాణ పత్రాలు
ప్రశంసల పూల జల్లు పోటీ పడి మరీ ఇస్తారు
ఆర్ద్రతలేని, అనుభూతి లేని
కుహానా కబుర్ల మాయాజాలం కోసం
నీ ఉనికిని , నీ జీవన గమనాన్ని
నీకు నీవుగా రాసుకున్న రాజ్యాంగాన్ని
పదే పదే మార్చుకున్నావా
కుక్కలచింపిన విస్తరి లా మారుతుంది నీ వ్యక్తిత్వం
దారిన పోయిన ఏ దానయ్యో
నీ అస్తిత్వాన్ని, నీ జీవన ఔచిత్యాన్ని
లెక్కకట్టడానికి
అసలు వాడికున్న అర్హత ఏమిటో
వాడు ఉపయోగించే ప్రమాణాలేంటో
బలుపంటారో
పొగరంటారో
కొవ్వు తలకెక్కిందంటారో
నెత్తిన కొమ్ములు మొలచాయంటారో
అనని.   అలిసేలా వాగని
స్పందించాల్సిన పనేమీ లేదు భాయి
ఎదుటివాడితో మనం జీవించేది
కొద్ది క్షణాలో,  మహ కాకపోతే కొద్ది దినాలే
నిత్యం నీతో నిలిచేది
సదా జీవించేది నీకు నీవే
ఎవడి గురించో నీ విలువల వలువలు వదలకు
ఫలితమేమొచ్చినా    తరిచేందో    భరించేదో
నీకు నీవే మిత్రమా
అందుకే నీ తిక్క ఎవడి లెక్కకు అందకు పోయినా
నీ లెక్కల్లో నిలిచినంతవరకు హక్కుగా భావించు
జీవితంలో ప్రతి క్షణాన్ని రమించు......

koodali.org, pavan kalyan, power star, haaram, jalleda, teluguone.com