ప్రతి రోజూ ఉగాదే

ఒక లక్ష్యం తో నడిచే వాడికి
అను క్షణం క్రమశిక్షణ తో బ్రతికే వాడికి
ఇతరుల విజయం లో తన విజయాన్ని చూసుకునేవాడికి
నలుగురినీ ఉపయోగించు కోవాలన్న దురాశ లేకుండా
నలుగురికి కొంతైనా ఉపయోగపడాలని తపించేవాడికి
ఎవడి మీద ఏ రకమైన ఏడుపు లేనివాడికి
మనసులో ఎటువంటి అశుద్ధమైన ఆలొచనలేకుండా
అమ్మ ప్రేమలాంటి స్వచ్చదనం కలిగిఉండేవాడికి
నలుగురినీ నడిపించేవాడికి
పద పద మంటూ భవితకై పరుగులెత్తించేవాడికి
ఎవడెక్కడ ఎదిగిపోతాడో అంటూ
ఎటువంటి కుతంత్రాలు, కుమంత్రాలకు ప్రయత్నించనివాడికి
తన తప్పుల్ని ఇతరులమీద రుద్దాలని తపించనివాడికి
తన కష్టంపై తాను జీవించాలని శ్రమించేవానికి
ఎవడి జేబుకి ఎలా కన్నం వేయాలో తలంచనివాడికి
మానవత్వ పరిమళాలు వెదజల్లేవాడికి
ప్రేమ సౌరభాలు పరిమళింపచేసేవాడికి
ఎందుకు జన్మించానో.. ఎందుకు జీవిస్తున్నానో
అనే పరమార్థం కోసం పరిశోధించేవానికి
ఈ రోజే కాదు.. ప్రతి రోజూ ఉగాదే
ప్రతి క్షణమూ ఉగాదే....

అభిసారిక

 

నా కోసం అభిసారికలా
ఒళ్ళంతా కళ్ళు చేసుకొని
ఎదురుచూపులు చూస్తూ
తెరిచిన తలుపుల వద్ద
నా తలపులతో నిన్ను నీవే
మరచిపోయి నిలుచున్నావు
ముక్కుసూటిగా ఏ గమ్యం వైపో
సాగిపోతున్న నన్ను
గుర్తించడం మరచావో
మొహమాటం పడ్డావో
ఏమరుపాటు పడ్డావో
ఏమైతేనేం....నీవున్నది
నాకోసమని తెలియక
నిర్లక్ష్యమని భావించానో
అహం దెబ్బతిందని
పౌరుషం పడ్డానో
నిజం తెలియక తొందరపడ్డానో
రెండు దారులు వేరయిన తర్వాత
ఎవరి బరువులు వారు
మోయడం మొదలపెట్టాక
ఆ రోజు ఎందుకిలా జరిగిందని
కలిసి సాగాల్సిన ప్రయాణం
ఎందుకిలా వేరయిందని
ఎవరిని నిందిస్తే ఏమి ప్రయోజనం
నిశిరాత్రి లో ఏకాంతం గా కూర్చొని
నీ గుండె చప్పుడు ఇంకా
నా కోసం ధ్వనిస్తుందని
తెలుసుకొని ఏమి ఫలితం
విషాధం తో అంతమయ్యే ప్రేమలే
పదికాలాలు నిలుస్తాయని
మరుగున పడిన జ్ఝాపకాల పుట్టను
మరలా మరలా తవ్వుకొని
మౌనంగా రోధించడం తప్ప

కర్మయోగిలా

ఎందుకిలా జరిగిందని
ఎవరినీ ఎప్పుడూ ప్రశ్నించలేం
అసాంతం పరిశీలించి చేసిన
మన ఆలోచనలే
మహా తెలివితో తీసుకున్న
మన నిర్ణయాలే
కాలగమనం లో తప్పని తెలిస్తే
ఎవరినీ నిందించలేని
ఇబ్బందికర పరిస్థితిని
పూడ్చలేని నష్టాన్ని కలిగిస్తే
సరిదిద్దుకోలేని
పొరబాటు జరిగితే
ఒంటరిగా గుండెలవిసేలా
దుఃఖం తీరినంత వరకు
మౌనంగా రోధించడమే
ఎవరిపైనో నెపం వేయాలనో
ఇంకెవరినో దుర్భాషలాడాలనో
ప్రయత్నాలు పక్కన పెట్టి
దైవ నిర్ణయమని సరిపెట్టుకోవడమో
ప్రత్నమ్నాయ పరిస్థితికి
సిద్ధం కావడమో ?
కర్మయోగిలా కాలాన్ని
నమ్ముకొని ముందుకుపోవడమో..........

తొలి సంతకం నీవు

ఎలా  చెప్పను  చెలి
హృదయపు తెల్ల కాగితం మీద
తొలి సంతకం నీవు

కాలం విడిచిన
అనుభవాల పొరల్లో
చెదరని జ్ఝాపకం నీవు

సర్దుబాటుతో
గడిపే సంఘటనలెన్నున్నా
గుండెను కుదిపె స్పందన నీవు

ఎన్నాళ్ళకు ఎన్నేళ్ళకు
కలిసినా తడి ఆరని
వెచ్చని తొలిముద్దువు నీవు

వేదనలాంటి వేసవిలో
నిరాశా నిస్పృహలతో ఉంటే
చల్లగా సేద తీర్చే చిరుజల్లువు నీవు

మోడుబారినా, మసకబారినా
నిత్యం కొత్త వెలుగు ప్రసరించే
నిత్య ఉగాదివి నీవు

కంటికి నీవు దూరమైనా
చిరునామా ఏదో చెదిరిపోయినా
తెలియని ఆశతో నడిపించే ఇంధనం నీవు

మగతనమంటే

ఆడవారిని అర్థం చేసుకోలేనివాడు
అమ్మతనం చవి చూడనివాడే
అమ్మ లాలింపు పొందని వాడు
అతివల ఔదార్యాన్ని, ఔన్నత్వాన్ని
అర్థం చేసుకోలేడు అవగాహన పొందలేడు
మగతనం అంటే కర్కశంగా కాఠిన్యంగా
కరుణలేకుండా బండలాగ బ్రతకడం కాదు
బయట పరిస్థితులబట్టి ఎలా వ్యవహరించాల్సి వచ్చినా
లోన లోలోన అమ్మతత్వం అపురూపంగా దాచుకోవడమే
పూలని నలిపినట్టు, వాసన చూసి వెదజల్లినట్టు
వ్యవహరించడం మూర్ఖత్వం అమానుషత్వం
శతశాతం శౌర్యం నీలో ఉందంటే సుమబాలల సున్నితత్వం
ఆడవారి ఆత్మగౌరవం నిలపడం నీకు తెలుసన్నమాట
తండ్రితో ఉన్నప్పుడెంత గోముగా, ధైర్యంగా మరికొంచెం పెంకిగా
తల్లితో ఉన్నప్పుడు ఎంత విశ్వాసంగా, లాలనగా మరికొంచెం అతిచనువుగా
ప్రతి స్త్రీ ఉంటుందో ఆ భావనలన్నీ నీవు కల్పించగలిగావంటే
నీ ఆదరణలో , నీ ఆప్యాయతలో వాటిని మరువగలుగుతుందో
నూటికి నూరుపాళ్ళు నీవు మగవానిగా విజయం సాధించినట్టే
చెంతన నీవున్నావంటే గజ గజా వణకడం కాదు
ఎక్కడో పారవేసుకున్న పసితనం మరలా ఆమెలో ప్రవేశించాలి
ఆనందం చిందులు వేస్తూ, కబుర్లతో కాలహరణం కావించాలి
ప్రక్కన నీవున్నావంటే ప్రపంచాన్ని జయించినంత
పులకరింత నరనరానా నిండాలి నూతనోత్సాహం కలగాలి
కొత్త బంగారు లోకం కనులముందు నిలవాలి
కలకాలం సాగాలనే కోరికలతో నడవాలి

koodali, haaram, telugu poems. 

self responsibility-social responsibility

తనకు తాను ఉపయోగపడని వ్యక్తి
ఏ సంస్థకి ఏ వ్యవస్థకి ఉపయోగపడలేడు
స్వీయ భాధ్యత స్వీకరించలేనివాడికి
సామాజిక భాధ్యతలెందుకు ?
ఎప్పుడు ఎవడు వస్తాడో

ఏం పట్టుకు వస్తాడో
ఎవడి దగ్గర ఏం కొట్టెయొచ్చో
ఎవడి మీద ఏ అవసరానికి ఎలా వాలి పోవచ్చో
తాను చేయవలసిన విధులు
ఎవడి మీద ఎలా తోసేయవచ్చో
నిత్యం వినూత్న పథకాలు రాసేవానికి
ఈ పూటో ఈ రోజో గడిచిపోవచ్చు
రేపు ఏదో ఒకరోజున ఈ నటన సాగనప్పుడు
ఈ నాటకం తెరపడినప్పుడు
లబో దిబో మన్నా ఎవడు సానుభూతి చూపుతాడు
నిండైన వ్యక్తిత్వం అంటే నీ జీవితాన్ని నీవే నడుపుకోవడం
ఎవరి దయా దాక్షిణ్యాలకో ప్రాధేయపడకుందా
నిరంతర శ్రమైక జీవనాన్ని ఆసరాగా చేసుకోవడం
ఆత్మ వంచనకి తావివ్వకుండా
అత్మాభిమానాన్ని అమ్ముకోకుండా
జీవన గమనాన్ని గమ్యం వైపు నడిపించుకోవడం
తనకు తాను సహాయపడేవానికి దైవం సహాయపడతాడని
గీతాకారుడు చెప్పినట్టు చేస్తున్న కర్మను
నూటికి నూరుపాళ్ళు నమ్ముకోవడం
నీ భాధ్యత నీవు తీసుకున్నావా నిన్ను మించిన స్నేహితుడు లేడు
నీ భాధ్యత నీవే విస్మరించావా నిన్ను ముంచే శతృవు నీవే

అర్డినరీ............ ఎక్సట్రార్డినరీ...

ఆడవాళ్ళని ఇంతవరకు ఏ మగవాడు
సరిగా అర్థం చేసుకోలేదు.
పాపం ప్రతీ స్త్రీ ఎంతో బాధతో ,
ఆవేదనతో , ఆర్ద్రతతో , కొంచెం కసి తో

మరికాస్త అక్కసుతో స్వాంతనకోసం పలికే మాటలు.
ఒక్కో అక్షరం ఒక్కో బాషలో ఉన్న వాక్యాల్ని
ఎన్ని బాషలు తెలిసినా ఎవడు అర్థం చేసుకోగలడు
ఒక అడుగు ఉత్తరం వైపు మరో అడుగు దక్షిణం వైపు
వేస్తూ సాగే గమనం ఎటువైపంటే
ఎవడి బుర్రకి ఎక్కుతుంది
రెండు అడుగులు ముందుకి
నాలుగు అడుగులు వెనక్కి వెళ్ళే
ప్రయాణ వేగాన్ని ఎవడు మాత్రం అందుకోగలడు
ముందు నీకు నీవు అర్థం అయ్యావా
ఇతరులు అర్థం చేసుకోడానికి అన్నామా
అపర కాళికల్లా విరుచుకు పడతారు
చందమామ తో పోల్చినా, సాగే గోదావరి తో పోల్చినా
కవిత్వపు పైత్యం కాదు నాయనా
అవి బూటకాలని ఏ బాటకో ఆ పయనాలని
వాళ్ళకు మాత్రమా తెలియదా
ఆర్డినరీ యో ఎక్సట్రార్డినరో ఏది నిజమో
వారికి మాత్రం తెలియదా
నిజంగా ఎక్సట్రార్డినరి అయితే
ఏ మగవాడి ప్రమాణ పత్రాల కోసం
గొప్పల మెప్పులకోసమో తిప్పలెందుకో ?
ఆర్డినరీ అన్న సంగతీ బాగా తెలుసు కాబట్టే
పై పై మేకప్పుల కోసం , జిగేళ్ మనిపించే
బిల్లు చూసి కళ్ళు బైర్లు కనిపించే దుస్తులకోసం
ఇంత హైరానాలన్నామా అంతే
పురుషాధిక్యత నశించాలంటూ తిట్ల దండకాలు
ఆర్డినరీ అని బాగా తెలుసు కాబట్టే
పొగడ్తలకోసం, ప్రశంసల కోసం
ఎక్కడ హచ్ డాగ్ వెంటపడదా అంటూ
ముసి ముసి నవ్వులు, ఓరకంటి చూపులు
అన్నన్నా పూరీ జగనన్నా ఎంత పని చేసావన్నా
అబద్దపు లోకాల్లో ఎక్సట్రార్డినరీలమంటూ
ఆశగా ఊరేగుతున్న అతివల టైర్ల గాలి
ఇలా తీసివేసావేమన్నా ??????
అమ్మతనం తనువంతా కప్పుకున్న ఆడదే ఎక్సట్రార్డినరీ
ఆత్మ విశ్వాసం అణువణువునా నింపుకున్న యువతే ఎక్సట్రార్డినరీ
లేనిపోని ఎక్సట్రాలు చేసేదంతా ఆర్డినరీ యే....

pawan kalyan, puri jagannath, cameraman ganga tho rambabu,